Dat is pech, laptop weg

Terug voor onze laptop

Als we ’s avonds de laptop willen gebruiken, kunnen we hem nergens vinden. Mike heeft gezocht en niks gevonden. Ik ga ook opzoek en krijg de kriebels als ik ook niks vind. Shit, hoe kan dat nu? We hebben hem als laatst gebruikt in het museum en hem nergens onderweg gebruikt.

Bellen met Sandon

Het museum is dagelijks geopend en dus bellen we naar de president van de Historical Society Sandon. We vragen of Andy (die het museum op zaterdag runt) wat heeft gevonden, maar helaas. We krijgen zijn telefoonnummer maar krijgen hem niet te pakken. Dan’s medebewoner, Andrew, heeft de shift op zondag en we spreken af dat we morgen terugbellen om te controleren of Andy wat gemist heeft.

Helaas, niks gevonden

Het museum opent om 10 uur en om 10.15 start Mike met bellen. Hij probeert het wel 20 keer en pas om 11 uur wordt de telefoon beantwoord: helaas, niks gevonden. We vinden het een ontzettend vreemd verhaal en hebben er een raar gevoel bij. Er zit niks anders op dan zelf op onderzoek te gaan. Met een supersnelle stop bij de Subway voor broodjes rijden we terug naar Sandon. Verbaasd kijkt Andrew ons aan en we zoeken door het hele museum helaas, niks te vinden.

Een raar gevoel

We hebben een raar gevoel bij Andy, we hebben hem gebeld en gemaild maar hij lijkt onvindbaar. Van een kennis krijgen we zijn adres en we gaan naar zijn huis. Maar, niemand thuis. We raken moedeloos en rijden naar het huis van Dan. Maar, hij is zijn vrouw ophalen van het vliegveld in Kelowna. Zijn semi zoon, Cobi, is thuis en ik bel nogmaals naar het museum om te vragen of Andrew misschien weet waar Andy is, maar nee. Het word me té veel. Aan de telefoon barst ik in tranen uit. Ons hele leven staat op het ding en nu is het allemaal weg. Foto’s, emigratie documenten en alle blogs (waar we nog geen back up van hadden gemaakt), spoorloos.

Cobi adviseert ons om te wachten tot Dan thuis is. Want, als er iets niet in de haak zou zijn, dan vogelijk Dan en Jan het wel uit. Omdat we niet van plan zijn om zonder laptop terug te gaan besluiten we maar te wachten. Maar eerst gaan we langs de computerzaak in New Denver om te vragen of er misschien iemand een MacBook heeft gebracht. Maar, weer helaas. We halen eten en al gauw is Andrew terug van zijn dienst.

Inbraak in het museum en een kraker ernaast

We hebben Andy ook vanuit Dan’s huis proberen te bellen en na het eten belt hij terug, of we wel goed in de la van het bureau hebben gekeken. Ja natuurlijk, maar omdat hij het tijdens het gesprek van 5 minuten wel 5 keer heeft benoemd besluiten we nog eens te gaan kijken. Andrew is zo vriendelijk om met ons mee te gaan. We halen de sleutel op en vooraf rijden we langs het politiebureau. Zij willen net sluiten en we kunnen ook aangifte doen via de telefoon. We krijgen het kaartje van meneer agent en rijden verder naar Sandon. Het is hartstikke donker en als we aankomen rijden bij het museum valt onze mond open van verbazing. Naast het museum, in een leegstaan gebouw brand licht. Het plastic wat in de openingen waar de ramen zouden moeten zitten is gescheurd. We willen het museum openen maar het slot werkt niet meer. Het lijkt of er ingebroken is en we proberen alledrie de deur te openen, tevergeefs. Met een nog vreemder gevoel rijden we terug naar Dan’s huis die niet al te lang daarna ook thuiskomt, met Jan. We leggen het hele verhaal uit en er worden direct conclusies getrokken. Er is een ingewikkeld verhaal over een oud lid van de Historical Society. Deze man is eruit ‘geschopt’ is en blijkbaar al vaker ongeoorloofd het museum in geweest. Bizar waar we in terecht zijn gekomen, maar dankbaar dat we bij Dan & Jan mogen logeren. We hadden niet gedacht dat we niet dezelfde avond terug zouden rijden en hebben dan ook niks meegenomen..

Wéér terug naar Sandon

De volgende dag gaan we, net als Dan, weer terug naar Sandon. We geven niet op en hebben ons voorgenomen om bij de inwoners van Sandon te vragen of zij iets weten. Dan moet aangifte doen van de inbraak en het slot vervangen. Al gauw komt dezelfde agent die we gisteravond al kort hebben ingelicht aanrijden. Hij wilt graag eerst met ons praten en we leggen het bizarre verhaal uit. Blijkbaar hebben we de agent al eerder ontmoet tijdens een van de Strong Parent bijeenkomsten op de basisschool in New Denver. Hij maakt notitie van onze aangifte, maar kan helaas niks voor ons doen. En, om een laptop te herkennen heeft hij een serienummer nodig (en de bon ligt ergens in een doos in Nederland).

Hij gaat verder met de aangifte van de inbraak en wij gaan naar de het enige winkeltje in Sandon. Helaas, ook hier niks gevonden. We laten onze gegevens achter en langzaam beginnen we de hoop op te geven. Het laatste wat we ons kunnen bedenken om te doen, is een advertentie op het lokale Facebook bulletin bord te plaatsen en dat doen we.

Toch een pluspunt, post uit Nederland

Aangezien we nu toch hier zijn, gaan we ook nog even langs het postkantoor en op het moment dat ik binnenkom is Jody bezig met het verpakken van ons pakketje en de brief met de paycheck. Ook aan haar vertellen we een korte versie van het verhaal. Zij vertelt dat er vrijdagavond ook iemand in een aantal postboxes heeft ingebroken. Wat een synchroniciteit. Blij met ons pakketje maar met een raar gevoel over de laptop gaan naar het kantoor van Dan en Jan. Hier komen we Andy tegen, we praten even en hij vertelt over een keer dat hij wat is kwijtgeraakt en dat je nooit weet hoe iets zal lopen. Snel is hij weer verdwenen.

Wat een verassing, hij is terug! 

Het laatste wat we kunnen doen op dit moment is het plaatsen van een advertentie in de krant. Als ik net bezig ben met de laatste regels te schrijven komt meneer agent het kantoor binnen met, je raad het nooit, onze LAPTOP!!! Wat een blijdschap om een stuk metaal. Ik doe een dansje van blijdschap. Meneer agent zegt dat een inwoner van Sandon de laptop vrijdag heeft gevonden op de grond voor het museum. We hebben er nog steeds een raar gevoel bij.  Want, we weten voor 99% zeker dat de laptop binnen, naast de telefoon is achtergebleven. Maar, we zijn ontzettend blij. Blijkbaar is de man de vader van een vrouw die we in Sandon hebben ontmoet. Ook komt Andy (die overigens ruim 20 jaar ‘acteur’ is geweest in Vancouver) opeens weer aangelopen.

Een ander perspectief

We praten met iedereen en nemen nu definitief afscheid en gaan naar onze vriend. Daar aangekomen vertellen we ook het hele verhaal en hij geeft ons een ander perspectief. Bekomen van onze emoties vragen we ons af of het wel een goed idee is om terug te rijden. Aangezien onze vriend in een rotsituatie zit besluiten we vandaag niet terug te rijden maar nog een nacht hier te blijven om hem te helpen. De kids amuseren zich met de dieren en wij hebben mooie gesprekken. Het lijkt of we in een film zitten. Als we ons los kunnen maken van onze emoties is het nog spannend en leuk ook.blog-16-dat-is-pech-laptop-weg-foto-chris-reading-view

 

We eten samen en het mooiste is, alle groenten komen uit de eigen groentetuin. Het is geweldig om te zien wat je kunt creëren op een kleine stukje land binnen niet al te lange tijd. Puur en verse groenten waar alle energie nog in zit, het beste wat er is!

Summit Mountain

De volgende ochtend helpen we onze vriend nog en in de middag rijden we terug. We hadden absoluut niet gedacht zolang weg te blijven en on Summit Mountain vragen ze zich vast af waar we blijven.

2 Comments
  1. Peter 6 maanden ago

    Thanks for a marvelous posting! I quite enjoyed reading it, you
    happen to be a great author.I will be sure to bookmark your blog and definitely will come back sometime soon. I want
    to encourage you continue your great job, have a nice weekend!

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CONTACT US

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

Log in with your credentials

Forgot your details?

Spring naar werkbalk